Skyros 2026.3

Ik zit nu heerlijk in de schaduw voor mijn huis. Tijd voor een derde berichtje dit jaar.Op de achtergrond hoor ik de extra journaals i.v.m. de hittegolf in Nederland. In het vorige bericht klaagde ik nog over het weer. De zomer wilde maar niet op gang komen. In drie dagen tijd is dat veranderd. Iedere dag rond de 28 of 29 graden. Een beetje wind, dus op het strand (met wat schaduw) heerlijk vol te houden. ’s Avonds koelt het wel wat af maar dat is wel lekker. Jassen en lange broeken kunnen thuis blijven.
Het toerisme wil maar niet op gang komen.  Voor veel Grieken is de reis te duur. De toeristen die ik ’s avonds zie, zijn wel van een ander soort dan we gewend zijn. Veelal 50 plus, heren in keurige bermuda’s, polo met de kraag omhoog ( jaren 90 look), met een trui casual gedrapeerd over de schouders. De dames in fleurige zomerjurken. Of zoals Roosemarie het omschreef: “ons soort mensen”.  Dit heeft wel weer effect voor de tavernes in de avond. De souvlaki tentjes blijven leeg, de pizzaria heeft nauwelijks klanten…mensen gaan voor kwaliteit. Dus Dimitris en de italiaan doen hele goede zaken. Ik moet dan regelmatig uitwijken naar mindere tavernes.

Deze week twee dagen te maken met een haperende auto. Twee weken geleden bracht ik Roosemarie even naar een grote supermarkt. Nadat zij de boodschappen had gedaan wilde de auto niet starten. Direct de mitsubishi pechhulp gebeld. Toen begonnen de eerste moeilijkheden. Een eenvoudige vraag : “waar staat u” leidde al tot onduidelijkheden. Mijn antwoord: op de parkeerplaats bi de AB supermarkt was niet voldoende. Straatnamen kennen ze hier niet. Uiteindelijk kon ik de coördinaten vinden op google maps en was hij tevreden. Er  zou iemand langs komen.
Ik ben gelopen naar mijn huis ( 10 minuten) en toen begon het wachten. Ik heb met pip een flinke wandeling gemaakt, omdat het strand er waarschijlijk niet in zou zitten. Tijdens de wandeling een leuke coffeeshop ontdekt met veel schaduw en zwembad. Ieder nadeel heeft zijn voordeel…..
Eénmaal thuis ging de telefoon. Een griekse dame meldde zich. Of ik maar even naar de parkeerplaats wilde lopen. Ik werd daar door haar begroet met de opmerking: O, it’s you. Ik herkende wel haar pick-up maar de dame kende ik niet. Er werd een metertje op de accu gezet en haar conclusie was dat de accu leeg was. Ik startte de auto en jullie raden het al, hij deed het gelijk. Ik werd verwezen naar de benzinepomp voor een nieuwe accu. Die verwees me door naar zijn buurman in het dorp. Helaas was die zaak al gesloten. Ben toen maar een stukje gaan rondrijden  om de accu wat op te laden. IK heb nog gebeld met de dealer in Bunnik, die gaf wat tips .
De volgende dag met Adriana naar een taxichauffeur geweest die ook wat meetapparatuur had. Zijn conclusie: accu en dynamo zijn goed.
Week lang geen problemen gehad. Tot afgelopen dinsdag. Ik was in de haven om te tanken en bij het wegrijden kreeg ik de auto niet aan de praat. Ik werd even aan de kant geduwd en zocht een plek in de schaduw. Op dat moment moest ik ongelofelijk poepen. Dus op een holletje naar een coffeeshop voor de WC.
Pip zat nog in de auto dus die haalde ik snel op en de hele procedure met de pechhulp werd opnieuw gestart. Ging nu wel wat sneller want ik kon de coördinaten snel vinden.
Het wachten begon, dus wat doe ik dan : even een sigaret roken om te kalmeren. Ik realiseerde me dat de ramen open stonden, dus wilde ik die even sluiten. Bijna automatisch startte ik de auto en jullie raden het al: hij deed het.
Snel naar huis, de locatieverandering doorgegeven aan de  pechhulp en wachten op wat komen zou…….
Nou niets dus. Via Adriana de taxichauffeur gebeld. Hij zou ’s avonds langs komen. Zelfde procedure als vorige keer: meetapparaat aangesloten, de auto deed het. Zijn opmerking: No problem, en hij verdween.

Omdat Pip niet naar het strand kon heb ik hem in de avond meegenomen naar het dorp. Foutje, hij trok me bijna omver in de winkelstraat. Hij heeft alle bekenden afgelebberd. Tijdens het eten ging het goed. Er waren twee tafels bezet met mensen die zeer gecharmeerd waren van Pip dus hij kreeg alle aandacht. Via een achterafstraatje naar de Kalypso gelopen waar de Noren al op ons wachtten. Normaal slaapt hij de hele avond , maar daar was nu geen sprake van. Bjorn gunde hem geen rust.
Niet te laat naar huis, alwaar Pip instortte en in een  diepe slaap viel….eindelijk rust.

Haast nog vergeten de 90ste verjaardag van Bernd (Bonn) te vermelden. We waren met 18 duitstalige bekenden uitgenodigd voor het eten. Namens de nederlanders had ik een toespraak voor Bernd gehouden en de cadeaus overhandigd. Duitsers kennen dat niet, zij leggen de cadeaus op een tafel en er werd geen aandacht aan het uitpakken geschonken. Miijn toespraakje en het feit dat de jarige even alle aandacht kreeg werd zeer op prijs gesteld. Het was een gemühtliche maar vermoeiende avond.
Tot de volgende keer, Hans.