Skyros 2024.3

Het wordt vandaag echt een uitdaging. Een stukje schrijven terwijl ik eigenlijk niets te melden heb.
In het vorige stukje schreef ik dat ik in de avond met winterjack en lange broek naar het dorp ga. In een tijdsbestek van drie dagen is het weer radicaal veranderd. Het is ineens zomer, overdag bijna 30 graden, nauwelijks wind en de lange broek en jack kunnen in de kast.
Gedurende de paasdagen was het redelijk druk op het eiland. Op goede vrijdag de gebruikelijke processies en op zaterdag de paaswake in de kerken. Dit laatste heb ik maar overgeslagen. Natuurlijk vanwege de taal, maar ook vanwege de lange duur van dergelijke vieringen. ’s Avonds kon ik thuis wel genieten van het vuurwerk. Het dansfestival was een groot succes, er waren veel dansgroepen.
Ik heb alleen een verkeerde keuze gemaakt door op zaterdagavond, de slotavond, binnen te blijven. Ik zag in de dagen daarna veel filmpjes op facebook. Er werd niet gedanst op het plein maar in de nauwe straten ven het dorp. Volgend jaar maar anders doen.
Zondag wordt hier gestemd voor het europees parlement. Er komen vrijdag extra boten. Als je in Skyros moet stemmen en je woont elders moeten de werkgevers een extra vrije dag geven om je in staat te stellen naar Skyros te komen. Zondag gaan er weer extra boten terug zodat het zondagavond weer rustig is.
Zo langzamerhand komen de gebruikelijke “junigasten”aan op het eiland. De (bijna) blinde dame uit Berlijn is inmiddels gearriveerd. Vorig jaar heb ik haar nog meegenomen op een toertje over het eiland. Heel vermoeiend! Dit jaar hoeft het denk ik niet meer. Ze ziet nu helemaal niets meer. Zelfs het eten op haar bord niet. Ze wordt geholpen door een Grieks/ duitse vrouw. ( Christina van die autistische jongen) Morgen en overmorgen neeem ik even voor haar waar. Zij krijgt bezoek van de Duitse organisatie die deze speciale opvang voor de jongen begeleidt. De strijd om hem in het gareel te krijgen is gestaakt. Hij woont nu redelijk zelfstandig, helemaal gefixeerd op telefoon en computer. Enige eis is geloof ik dat hij zijn flatje schoon moet houden.  Er is nu in ieder geval geen geruzie meer. Niet verbaal en lichamelijk. Hij kan hier geloof ik blijven tot 28 jaar. Dan moet hij terug naar Duitsland. Als er geen vorderingen woorden gemaakt verdwijnt hij alsnog in een instelling. En dat wilde men juist voorkomen!
Gisteravond een Grieks/ Nederlands koppel gezien dat ik al 2 jaar miste. De reden daarvoor werd snel duidelijk. Op schoot zat een 11 maanden oude baby. De uitdrukking Hollands welvaren was voor 100% van toepassing op deze baby. Was wel leuk om even bij te praten.
Nou, dit was het weer!