Skyros 2025.4

Het is nu zondagmorgen 11 mei. Ik weet niet zo goed wat het toch is met die zondag. In Zeist is het dan altijd stil op straat en dat is hier niet anders. Op weekdagen hoor ik altijd het geluid van spelende kinderen op de kleuterschool hier vlakbij. Nu is het doodstil buiten, je hoort ook geen auto’s. Zelfs Pip is rustig ( Zie foto).
De afgelopen weken werden de gebeurtenissen bepaald door de hond (Kanello) van Frosisni, mijn buurvrouw. Haar zoon Dimitris had gevraagd of ik de hond dagelijks wilde voeren zolang zijn moeder in Athene zou zijn. Geen probleem zou je zeggen, maar het ging de eerste keer al vreselijk mis. Kanello ligt de hele dag aan de ketting. Toen ik de eerste keer ging voeren had hij maar een meter speelruimte en kon hij niet bij zijn voerbak en water komen. Hij was een paar keer om een boom gelopen en zichzelf op die manier vastgelopen. Nu kende ik al de reputatie van Kanello dus ik was voorzichtig. Eerst zette ik de voerbak voor zijn neus en gaf hem te eten. Daarna probeerde ik hem een paar keer rond de boom te lopen zodat hij weer wat meer ruimte kreeg. Dat ging goed, maar toch haalde hij ineens uit. Hij beet me in mijn duim en been. Gelukkig had ik een spijkerbroek aan, dus de wond in mijn been stelde niet veel voor. Mijn duim werd een ander verhaal. Ik had een flinke vleeswond die vreselijk bloedde. Eerst maar even overleg met Adriana. Ik zou eerst even naar het ziekenhuis rijden. Het was rond 18.00 uur dus de kans was groot dat er
niemand meer aanwezig was. Maar op de deur hangt dan altijd een briefje met het telefoonnummer van de dienstdoende arts. Daarna zou ik naar de apotheker gaan om te overleggen wat te doen.
Ik had mazzel er was nog een arts en een verpleegkundige. Ik werd direct geholpen. Er viel niets te hechten, het vlees van mijn duim zat in Kanello!
De wond werd schoongemaakt en ingesmeerd met betadine en een zalf met antibiotica . Daarna flink ingepakt. ( zie foto). Ik kreeg een recept mee voor antibioticakuur en tetanusinjectie. Heel veemd hier dat het ziekenhuis zelf geen medicijnen heeft. Met de apotheker ( een vrouw genaamd Poppi) even overlegd over de tetanusinjectie. Die was niet nodig, in 2021 had ik mijn laatste gehad ( na een beet van Pip).
Voor de pijn heb ik paracetomol genomen. Over 2 dagen terug naar het ziekenhuis voor vers verband en controle. Het is best lastig als je een duim niet kunt gebruiken. ’s Avonds heb ik nog schoenen aan. Veters strikken is dan weer lastig. Het verband mocht niet nat worden dus lastig met afwassen en douchen.

Na 2 dagen ging ik terug naar het ziekenhuis voor controle. Daar kon ik weer ervaren hoe slecht de Grieken zaken kunnen regelen. Bij noodgevallen loopt alles gesmeerd maar nu was er iets anders aan de hand. Er is hier weliswaar een ziekenhuisje maar specialisten zijn daar niet. Eens in de zoveel weken komt er een groep specialisten naar het eiland om hier patiënten te zien. Ik zag bij binnenkomst veel mensen in een soort van uniform die bij de organisatie hoorden. Allen gewapend met klembord met papieren en constant aan de telefoon. ( uiteraard gecompleteerd met beker frappé). Ik zag maar één dame die daadwerkelijk patiënten ophaalde voor een consult. Overigens is het niet altijd mogelijk een juiste diagnose te stellen. Er is hier wel een röntgenapparaat, maar een MRI of echo is hier niet. De patiënten worden vaak geadviseerd een afspraak te maken met de privékliniek van de betreffende specialist. Dit wordt dan weer niet vergoed door de verzekering. Je kunt ook naar een staatsziekenhuis maar dan moet je weer een paar maanden wachten.
Na 20 minuten had ik oogcontact met een “witte jas” en kon ik naar de behandelkamer. De procedure van de eerste keer werd herhaald en ik kon weer gaan. Over twee dagen weer terugkomen.

Hoewel ik een beetje beperkt was in mijn bewegingsvrijheid ging het leven zijn gewone gang. Het was de afgelopen twee weken heerlijk weer om buiten te zijn. Iedere dag wel even naar het strand en ’s avonds naar het dorp. Nog wel met de jas aan en even uitkijken wat ik bestelde want ik had maar één hand om te eten. Toch maar een keer brisolles besteld. Grote kabonade van de grill waar de speklap nog aan zit. Dimitris was zo vriendelijk het vlees in kleine stukken te snijden zodat ik met één hand mijn eten kon wegprikken.
 

Het is nu maandag en ik ga verder met mijn verhaal. Ik ben nog één keer terug geweest voor schoon verband. Ineens moest ik 20 euro betalen omdat ik geen Europese verzekeringskaart had. Ik kon alleen de app van Menzis tonen, maar omdat die in het Nederlands is , was dat onvoldoende. Thuisgekomen heb ik die app even goed bestudeerd en inderdaad er staan twee pasjes in. Een Nederlandstalige én een Europese. Handig om te weten als jullie naar het buitenland gaan op vakantie deze zomer.

Een nieuw verband was niet nodig. Alleen nog pulvo erop spuiten als ik naar het strand ga. Doe ik nu ook niet meer,  ik laat de zon zijn werk doen. Het zou goed zijn als ik zou gaan zwemmen, maar het water is nog verschrikkelijk koud!! Ik kan de duim iets beter bewegen dus met een paar dagen zal het wel over zijn. Heeft dan al met al wel drie weken geduurd.
Gisteravond ben ik thuis gebleven. Heb gevulde courgettes met aardappelen gegeten (zie foto). Uiteraard besteld, niet zelf gemaakt. Pip vond het wel gezellig dat ik thuis was, al laat hij dat op zijn eigen manier weten: De hele avond in zijn mand geslapen. Hij ligt alleen nog bij mij op bed als ik in de namiddag even een dutje doe. Ik hoop dat hij dat thuis ook gaat doen. Maar ik vrees dat de stoelen in de woonkamer toch aantrekkelijker voor hem zijn.

Dit was het weer voor deze keer,
Yassou.